واہ ذات بے نیاز تیری
بھرے باغ وچوں چنیا پُھل سوہناں
ویران آباد کردا، آباد ویران کردا
کردا اوئ جس تے جاندا تُل سوہناں
وچ جوانی چھڈ خویش کنبہ
دتا سوھنی شکل تے عقل دا مُل سوہناں
سوہنیاں صورتاں تے دوشؔی چھڈ ناز کرنے
گیا ویراں دا ویر وی ڈُل سوہناں
اکرام دوشی
