جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
راہیاں کولوں پُچھدی پھراں
میں سجناں دا سر ناواں
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
کی بھل ہو گئی تُر گیا ماہی
بے وس کر کے ہو گیا راہی
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
جاوو نی کوئی موڑ لیاوے
میں منتاں کر رئی اوہ نہ مڑیا
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
جاندی واری آن دی نئیں دسی سی تاریخ وے
مک جانے ساہ نیئوں مکنی اڈیک وے
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
سئیو نی اک بھل میں کیتی
اک پنچھی میں یار بنایا
پاواں چوری تے او کھاندا ناہیں
تے میں تن دا ماس کھوایا
اک دن ایسی اُڈنی اُڈیا
نی او مُڑ وطنی نہ آیا
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
کسے دا یار نہ پردیس جاوے
وچھوڑا کسے دے نہ پیش آوے
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
بتو بت گوا کے میں پھردی ڈانواڈول
میں سیجاں کی کروان دی میرا نی میرے کول
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
انہاں سُکیاں پھلاں وچ باس نہیں
پردیس گیئاں دی آس نہیں
میرا ساجن میرے پاس نہیں
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
لکھان عیداں نالوں چنگا سانوں دیدار کسے دا
اوہنوں ساڈی قدر کی ہووے جہڑا نئیں بیمار کسے دا
سجناں رو رو منگاں دعاواں شالا وچھڑے نہ یار کسی دا
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
عید آئی میرا یار نئیں آیا ربا خیر ہووے اوہدے دم دی
ہار سنگھار نہ چنگے لگدے کسے چیز تے نظر نی جمدی
سکھاں والیاں نیندراں مانن تے میں رات گزاراں غم دی
یار ملے تاں میں عید مناواں، بنا یار نی عید کم دی
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
آ کاگا تینوں چوریاں پاواں
جے خبر دیویں اودے آون دی تیرے صدقے واری جاواں
ملاں کولوں تعویذ لکھاواں، سد سد جوتشی فالاں پاواں
شاید اج کوئی پروہنا ساڈے آوے بنیرے اتے کاگ بولدا
شاید چندرا وچھوڑا ملک جاوے بنیرے اتے کاگ بولدا
اڑ جا رے کاگا دیس پیا کے آکھ سناویں جو کہیاں
سہاگ دا چاہ رہیا من میرے ہور سہاگن تھئیاں
آ کاگا تینوں چوریاں پاواں کدی ساڈے وی بیٹھ بنیرے
دے پیغام کوئی سجناں والا وے میں شگن مناواں تیرے
آ کے بیٹھ بنیرے ساڈے شاید آ جان ساجن میرے
اڈیاں چک چک یار فریدا راہ تکاں میں شام سویرے
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
نین ملا کے پریت ودھا کے
روز ملن دا چیٹک لا کے
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
بے پرواہ میرا دل دا جانی
تُر گیا دے کے درد نشانی
کوئی وی نہ دردی میرا
کینوں دل دا حال سناواں
ہوکیاں دے وچ وقت وہایا
نئیں پردیسی مڑ گھر آیا
کدوں دا بنیرے تے
ہن بولناں چھڈیاں کاواں
بچھڑ گیئاں دیاں تاہنگاں رکھیاں
چار چوفیرے ڈھونڈن اکھیاں
کتھے اودی دس جو پووے
جوگی پر لا کے اڈ جاواں
جاندا ہویا دس نہ گیا
چٹھی کیہڑے وطناں ول پاواں
انور حسین جوگی
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.