وِچوں ڈاہڈھا ڈولیا ہویا، اُتوں اے مسرور
اج دا بندہ، کل دے بندے نالوں ودھ مجبور
اس دنیاں دی رجی پُجی حالت، وانگ اس بوٹے
پھل تے پھل لگن توں پہلاں جھڑ گیا جس دا بُور
اوس دن توں نال پیاکاں ٹُر کے وی نہیں ڈِٹھا
جد دے اُس دے نین شرابی کر گئے نے مخمور
ساد مرادی حالت وچ وی جد اس جھلک وکھائی
میریاں دو نیناں نوں لگیا جلوہ کوہ طور
چاہواناں دی پرھیا دے وچ پھیریاں ساتھوں اکھیاں
ان مُلی چاہت دا مُل ایہہ پایا اس مغرور
ایہہ تاں اپنی نہ سمجھی سی، دوش نہیں سی اوہدا
دل دے نیڑے سمجھیا اوہنوں، سی اکھاں تُوں دور
ایہو دل ساگر توں ڈُونگھا، ایہو نازک شیشہ
زورآوراں دی زورآوری نے کیتا چکنا چُور
اک ظالم دے پیار وفار دی لج پالن دی خاطر
دنیاں بھر دے طعنے مہنے اختر نوں منظور
اختر حسین اختر
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.