چِٹے دن جے قدر نہ کیتی، ہُن یاد آواں گے شام توں بعد
وانگ شُدائیاں لبھو گے، سانوں ایتھے شام توں بعد
رات پوے تے گھر ٹُر جانا، تُسی تے وطناں والے او
ساڈے آل دوالے سوچاں، کتھےجائیے شام توں بعد
ایڈی لمّی رات اے بیبا، کلیّاں کِنجھ لنگاواں گے
آن ٹُری اے اوہدی یاد، ساڈے ولّے شام توں بعد
آگے پچھے کلہدا رہنداں، رو رو عرضیاں ساری رات
کتھے جا کے مر جاندے نیں، سارے ڈاکیے شام توں بعد
دن ڈُبّن تک پلّے رہندے، مینوں درد جدائیاں دے
کٹّھے ہو کے آ جاندے نیں، سارے ویلے شام توں بعد
سارے سنگی بیلی مینوں ڈاھڈے فیر یاد آوندے نیں
ڈاراں کولوں وِچھڑی کونج جد کُرلاوے شام توں بعد
آون دا وعدہ کیتا سی، دن مُکّن توں پہلے دا
تکدا رہنداں کھول کے بُوہا میں ہر ویلے شام توں بعد
کُنگھرو بن کے نچدی اے میری اکھیاں ویہڑے موت
ہنجُو میرے خوابوں نُوں جد کفن پواندے شام توں بعد
رات ساری فیر ہُندے نیں تسبیح مصلّے میرے نال
ہجر اذاناں دیندا اے جد اُتّے تھلّے شام توں بعد
شام پئی تے کہر نوں ٹُر پئے، دن دے تھکے ہارے پنچھی
تشنہ تُوں وی کہر نُوں جا، یار نئیں لبھدے شام توں بعد
عامر شہزاد تشنہ
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.