جدید پنجابی شاعری
ماں دا خواب (علامہ اقبال سے ماخوذ)
سُتی ہوئی ساں ہک راتیں میں تکیا ایہ خواب
ودھ گئی میری گھبراہٹ بے انت بے حساب
میں تکاں میں ٹُردی جاواں کِتے اگے اگیرے
کسے پاسے نہ رستہ ملدا پے گئے سخت انہیرے
لوں لوں میرا کنبن لگا ہر دم ڈر دے مارے
دہشت نال پیر وی میرے ہو کئے فیر بھارے
تھوڑا دل نوں پکا کر کے اگے چلدی جاواں
کُج مُنڈے قطاراں بنھ کے وچ کھلوتے راہواں
سوہنیاں سوہنیاں پا پوشاکاں موتی وانگر چمکن
ہتھاں وچ انہاں دے دیوے بلدے روشن روشن
اگے اگے چلدے جاون سارے چُپ چوپیتے
رب جانے انہاں کتھے جانا کوئی نہ معلم کیتے
اسے سوچے اندرسی ڈُبی کی ویکھاں پُت میرا
اس جماعت وچ نظری آیا ہویا فکر گھنیرا
پچھے پچھےاوہ تُردا جاوے قدم نہ تیز اُٹھاوے
اسدے ہتھ جو دیوا پھڑیا اوہ وی بُجھدا جاوے
میں اس نُوں پُچھاتا جس دم کہیا جان توں میری
مینوں چھڈکیوں اِتھے آیا دس توں جان ایں میری
جُدائی تیری دے وچ رہ کے رہواں میں بے قرار
رو رو میں پروندی رہواں اتھرُواں دے ہار
تُوں تے ذرا وی میری خاطر کُجھ پرواہ نہ کیتی
مینوں کلیاں چھڈ گیوں پچھے کُجھ وفا نہ کیتی
جدوں پُت میرے نے تکیا میرا رنج تے غم
ماں نُوں اس جواب ایہ دِتا منہ وچوں ہک دم
بہتی ہے رُلاندی تینوں جس دم میری جُدائی
اس روون وچ ذرہ برابر نہیں میری بُھلیائی
کجھ دیری اوہ چُپ ہو رہیا اگوں کُج نہ کہندا
فیر اس نے اوہ دِیا وکھایا آخر ایہہ گل کہندا
تُوں کی سمجھیں او میریے مائے ہو گیا کی اینوں
جدوں تیرے اتھرُو ڈُلہے انہاں بُجھایا اینوں
محمد یوسف عاجز
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.