دُنیا سانوں نظر نہ آئی
اوہ اکھاں اگوں نئیں ہٹیا
اوہو ای ککھ تے اوہوئی مٹی
ساڈا بھاء ودھیا نہ گھٹیا
چِٹے سر نوں عشق نے رنگیا
کیہڑے پُھل کس رُتے آ گئے
ساڈی نظرچ اوہ رنگریز اے
جو کالے نوں چِٹا رنگے
ہے کوئی جہڑا اپنے آپ چوں
ادھی رات نوں کلا لنگھے
رولا تے سارا اندر سی
لوکی اٹھ کے باہر نوں بھجے
بُڈھا ہون دا خوف بڑا سی
اندروں فیر جوانی کڈھ لئی
شاعر دی تے گل ای ہور اے
شعر وی کلے رہ جاندے نیں
کنڈے ککھ تے کانے میرے
دیکھے کوئی خزانے میرے
مریا ہویا گیت ایں کوئی
ہُن روواں یا گانواں تینوں
تُسی وی دشمن ہو گئے اُتوں
ساڈی اپنے نال وی جنگ اے
ہور نیں اوہ لہو تھکن والے
سانوں عشق دی سُکی کھنگ اے
جھڑ گئے سارے سُکے، ساوے
ایسا عشق ہلُونا دِتا
اینے دُور وی نئیں ہُن تیتھوں
یاد کریں تے یاد نہ آئیے
چُک لیۓ اسمان وی سِر تے
پیراں ہیٹھ زمین تے ہووے
چنگا ہُونجا پھیرنا پئے گا
اندر بڑے کھلارے ہو گئے
بچپن کتے وی مل سکدا اے
کھیسے وچ پتاسے رکھیے
اندر عشق نے بُوٹا لایا
اگّ دییۓ یا پانی، دَسو
شہزادے مُڑ کے نئیں آئے
ہُن کیہ کرے کہانی دَسو
اکبر معصوم
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.