کسے گلھاں دے دیوے دی لوء تھلے

 رب

کسے گلھاں دے دیوے دی لوء تھلے، تینوں زلفاں دی رات وچ ٹولیا وے

رو رو کے دنیاں نے راہ پائے، پر توں ہس کے اجے نہ بولیا وے

دیدے کلنج مارے تیرے عاشقاں نے، اجے اتھرو تینوں نہ پوہے کوئی

تیری سونہ، کجھ رون دا مزہ ہی نہیں، پونجھن والا جے کول نہ ہوئے کوئی

تیری مانگ دی سڑک تے پیا جہڑا، اس نوں حیلیاں نال پرتایا توں

حرصاں، دولتاں، حسناں، حکومتاں دا، اوہدے راہ وچ چوغا کھنڈایا توں

کسے قیس نوں لگا جے عشق تیرا، اس نوں لیلی دا لیلا بنایا توں

کسے رانجھے نوں چڑھیا جے چا تیرا، اس نوں ہیر دی سیجے سوایا توں

ساڈے ہنجھواں کیتا نہ نرم تینوں، ساڈی آہ نے کیتا نہ چھیک تینوں

اسیں سڑ گئے وچھوڑے دی اگ اندر، لاگے وسدیاں آیا نہ سیک تینوں ۔

کسے چھنا بنایا جے کھوپری دا، توں بلھیاں نال چھہائیاں نہ

کسے دل دا رانگلا پلنگ ڈاہیا، تیرے ناز نوں نیندراں آئیاں نہ

کسے جتیاں سیتیاں چم دیاں، تیری بے-پرواہی نے پائیاں نہ 

رگڑ رگڑ کے متھے چٹاک پے گئے، اجے رحمتاں تیریاں چھائیاں نہ

مار سٹیا تیریاں روسیاں نے، پھوک سٹیا بے-پرواہی تیری

لے کے جان توں اجے نہ گھنڈ چایا، خبرے ہور کی اے منہ وکھائی تیری

جے توں منہ توں زلفاں ہٹا دیویں، بٹ بٹ تکدا کل سنسار رہ جائے

رہِ جائے بھائی دے ہتھ وچ سنکھ پھڑیا، بانگ ملاں دے سنگھ وچکار رہ جائے

پنڈت ہوراں دا رہ جائے سیندھور گھلیا، جام صوفی دا ہویا تیار رہ جائے

قلم ڈھیہہ پئے ہتھوں فلاسفر دی، منکر تکدا تیری نہار رہ جائے

اک گھڑی جے کھلھا دیدار دے دئیں، ساڈا نت دا ریڑکا چک جاوے

تیری زلف دا سانجھا پیار ہووے، جھگڑا مندر مسیت دا مک جاوے

موہن سنگھ