اوس گلی وچ میرے کِنّے سال گواچے ہوئے نیں
میریاں سدھراں میرے خواب خیال گواچے ہوئے نیں
اوہدی بھال اچ کھجل ہوندیاں مینوں عمراں بیت گئیاں
سورج، چن، ستارے، میرے نال گواچے ہوئے نیں
اوہدی کھوج دی اوکھی راہ تے ٹرنا اینا سوکھا نہیں
اس رستے وچ غوث، قطب، ابدال گواچے ہوئے نیں
میں کلّا نہیں بُھلیا ہویا اس رنگاں دی دنیا تے
میتھوں پہلاں غالب، میر، اقبال گواچے ہوئے نیں
وقت دے ساگر وی گہرائی اللہ بہتر جان دا اے
ایہدے کنڈھے لبھدے نہیں پاتال گواچے ہوئے نیں
جیہناں دے سر اوس جہان اچ بخشش ملن دی صورت اے
ساڈے جیون وچّوں اوہ اعمال گواچے ہوئے نیں
تیری چِنتا تھوڑی یارا میرے دل دیاں درداں توں
توں رونا ایں ماضی نوں ہُن حال گواچے ہوئے نیں
اج نیازاں ونڈ دی ماں دی واج وی کوئی سندا نہیں
جسراں سارے پنڈ دے ایتھے بال گواچے ہوئے نیں
ساڈی وسّوں تے تہذیب دی ایہ وی درد کہانی اے
ساڈے کولوں، چجراں، چَھنے، تھال گواچے ہوئے نیں
اج نیازاں ونڈ دی ماں دی واج وی کوئی سندا نہیں
جسراں سارے پنڈ دے ایتھے بال گواچے ہوئے نیں
اک دوجے دے دکھ درداں دا ہُن احساس وی باقی نہیں
پنڈاں وِچّوں ایسے اَج چوپال گواچے ہوئے نیں
اوہدی طرز دی کیہ تاثیر اے عادل سُندیاں کناں تے
جس نغمے دِیاں دُھنّاں تے سُرتال گواچے ہوئے نیں
عادل صدیقی
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.