جدید پنجابی شاعری
سنگی
علم میرے دی تیرے اگے بند زبان خدایا
مُردے دے وچ فضلوں کرموں پائیں جان خدایا
مالک تُوں وڈیائیاں والا سب وڈیائی تیری
کردے ویکھے تختاں دے سلطان گدائی تیری
علم تیرا جد سینیاں دے وچ معنیاں دے در کھولے
کیکر فیر زباناں وچوں جبرائیلؑ نہ بولے
چمن میرے وچ رنگ برنگی سہنے پھل کڑاہیں
عطر بھرے کڈھ ہلے سوہے مغزاں وچ رچائیں
حمد تری وچ ہووے ایسی نظم مری محمودی
توڑن پنچھی تان پراں دے سن کے سوز دائودی
عشق فقیر دلاں دا ضامن مارے باہر نہ جھاتی
عشق فقیر اے ساری دنیا عشق فقیر حیاتی
لائیاں عشق نہ لگے دل نوں تے نہ چھڈیاں چھٹے
جس بستی وچ وردا ڈاکو کلے کوٹے لٹے
عشق گناہ کر جانن جیہڑے عین ثواب جہانے
سچا دین ایسے نوں منن سارے مورکھ دانے
کراں کلام کتے مستانہ پی کے جام الستوں
بے سرتی وچ نک دراڈا جاواں حدوں بستوں
حیرت دے لگ پچھے جائے مار خیال دڑنگے
تیرے رنگ حقیقی وچوں رنگ طبیعت رنگے
لہرے مست رواں چنہاں دے قلم میرے دے ثانی
سدھر پدھر پانی وانگوں ایہدی سدھ روانی
قلم میرے دا انت نہ پاندے درداں مارے بندے
وانگ سمندر دور دراڈے قلم میری دے دندے
قلم میری دا دارو درمل کٹے روگ دلاں دے
قلم میری تھیں مڑ کے ملدے وچھڑے جوگ دلاں دے
قلم میری شہباز شکاری جتھا پیندا ڈوروں
سبھے زوراں وریاں نادم قلم مری دے زوروں
ہیٹھی آہی قلم میری دی شوکت شان شہانہ
تختاں والے قلم میری نوں پیش کرن نذرانہ
قلم میری دے رن کھلیان فوجاں بنھ قطاراں
قلم میری دی ٹوروں نکلن تیغ میری دیاں چھنکاراں
قلم میری دی واگ لمیری وانگوں عربی گھوڑے
قلم میری نوں ہٹک نہ سکن راہ وچ ٹھیکر روڑے
قلم میری اے مست بیانوں بلبل باغ ارم دی
قم میری تت کرماں دے لئی جانی گھری کرم دی
دو کن تے اک جیبھ بندے دی بھرت مناسب کرئیے
بے وسے نہ سخن الاپئے دو سنیے اک کرئیے
دھارے روپ خزاں دا چمنوں نکل بہار چمن دی
واجب کرنی دلوں بجانوں رکھ فقیر سخن دی
ڈاکٹر فقیر محمد فقیر
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.