جدید پنجابی شاعری
ایہہ نئیں کہ میں ہر نئیں سکدا
ہر سکناں واں
سو واری میں ہریا وی آں
پر میں اوہ ساں
جنہوں رب دی ذات دے مگروں
مان سی اپنی ہمت دا
ہمت، جذبے اپنی تھاویں
جِتن دی میں سونہہ نئیں کھاندا
جِتدا جِتدا کِنی واری خورے ہریا ہوواں گا
پَر اِک گَل دی سونہہ اے مینوں
جے میں ہار دا مُکھڑا تک کے
کِدھرے ڈریا ہوواں گا
جِنے جوگا وی میں ہےساں
لڑدا ساں تے رَج کے لڑیاں
اپنی ہمتوں وَدھ کے لڑیاں
بَدلاں وانگوں گَج کے لڑیاں
لڑیاں تے ہِک ڈَھا کے لڑیاں
ہَتھاں چے ہَتھ پا کے لڑیاں
ویری تیز ہواواں نال
حرص، ہوس چ اَنہیاں ہو کے
چَڑھیاں لال گَھٹاواں نال
وِیلے وانگوں روز بدلدے دُنیا دار بَھراواں نال
رَب دی کُل خُدائی اندر
قِہر دی اَت دُھائی اندر
حق دی ایس لڑائی اندر
قَسمے سوہنے رب دی قَسمے
میں نئیں وِیکھے گُھپ ہَنھیرے
میں نئیں جانے راہ دے پَتھر
میں نئیں سمجھے جنگل بیلے
پَر ہُن اِنج اے
ہُن میتھوں
ایہہ تَھکیاں، ٹُیٹاں بانہواں لے کے
چھالے چھالے پِیراں دے نال
کَنڈیاں بَھریاں راہواں اُتے
ہور ٹُرن نئیں ہُندا
کَچی کَندھ دی مٹی وانگوں
بھورا بھورا
روز بُھرن نئیں ہُندا
اَج میں اپنے مونہوں مَنناں
ورہیاں دی ایس جنگ دے اندر
ہمتاں دے سِر لَڑدا لَڑدا
بے ہمتی دے سر دے اُتوں
سارے جذبے وار گئیاں
قسمت نال لڑائی کردا
لوکاں اگے ہار گئیاں
ابرار ندیم
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.