لَمّی رات سی درد فراق والی
تیرے قول تے اَسّاں وَساہ کر کے
کَوڑا گُھٹ کیتی مِٹھڑے یار میرے
مِٹھڑے یار میرے، جانی یار میرے
تیرے قول تے اَسّاں وَساہ کر کے
جھانجراں وانگ، زنجِیراں چھنکائیاں نَیں
کَدی کنّیں مندراں پائیاں نَیں
کَدی پیریں بَیڑیاں چائیاں نَیں
تیری تاہنگ وِچ پَٹ دا ماس دے کے
اَسّاں کاگ سدّے، اَسّاں سُنیہے گھلّے
رات مُکدی اے، یار آوندا اے
اَسّیں تکدے رہے ہزار وَلّے
کوئی آیا نہ بِناں خُنامیاں دے
کوئی پُجّا نہ سوا اُلاہمیاں دے
اَج لاہ اُلاہمے مِٹھڑے یار میرے
اَج آ ویہڑے وِچھڑے یار میرے
فَجر ہووے تے آکھئیے بِسمِ اللہ
اَج دَولتاں ساڈے گھر آئیاں نَیں
جیہدے قَول تے اَسّاں وّساہ کیتا
اوہنے اوڑک توڑ نبھائیاں نَیں
فیض احمد فیض
