وے پردیسِیا
کِدھرے نہ پَیندِیاں دَسّاں
وے پردیسِیا تیریاں
کاگ اُڈاواں، شَگن مناواں
وَگدِی وَا دے تَرلے پاواں
تری یاد پَوے تے روواں
ترا ذِکر کراں تاں ہَسّاں
کِدھرے نہ پَیندِیاں دَسّاں
درد نہ دَسّاں گُھلدِی جاواں
راز نہ کھولاں مُکدِی جاواں
کِس نُوں دل دے داغ وِکھاواں
کِس در اَگّے جھولی ڈاھواں
وے میں کِس دا دامن کَھسّاں
کِدھرے نہ پَیندِیاں دَسّاں
وے پردیسِیا تیریاں
شام اُڈِیکاں، فَجر اُڈِیکاں
آکھیں تے ساری عمر اُڈِیکاں
آنڈ گوانڈِی دِیوے بَلدے
ربّا ساڈا چانن گَھل دے
جَگ وَسدائے میں وی وَسّاں
کِدھرے نہ پَیندِیاں دَسّاں
کِدھرے نہ پَیندِیاں دَسّاں
وے پردیسِیا تیریاں
فیض احمد فیض
