جِتھے اکھاں بند نیں اوہناں تھاواں دے دروازے
حالے کُھلن والے نیں کئی راہواں دے دروازے
اِک ویلا اے وکھ نیں ساڈی سوچ دیاں وی گلیاں
اک ویلا سی سانجھے سن جد ساہواں دے دروازے
ویکھ رہیاں واں لگیاں ہوئیاں اوہناں وچ وی اٹاں
شہر چہ سن جو بولن والے ناواں دے دروازے
نہ ویلے دیاں شرطاں نیں تے نہ رسماں دے تالے
تیرے لئی نیں اج وی اوویں بانہواں دے دروازے
وس چلدا تے لوکاں انبروں اُچیاں کندھاں کرکے
اپنے وَلّے رکھ لینے سی واواں دے دروازے
دیساں وِچوں دیس اے جِسدا ناں پنجاب اے مِترا
دِل نیں جِتھے ہوندے کِنج درگاہواں دے دروازے
فِر سمجھو گے کِکّر ٹالھی کیہ ہُندیاں نیں بوڑھاں
دُھپاں آ کے مل لئے جِس دن چھاواں دے دروازے
کِنی واری اِک دوجے ول نیں لا کے ویکھے سندھو
بہتی دیر کھلوندے نہیں نیں چاواں دے دروازے
ارشاد سندھو
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.