ناں میرا کوئی سجنڑ بیلی، ناں کوئی سر دا سائیں
اپنے گل وچ پا کے روواں، آپوں اپنڑیاں باہیں
ویہڑے دے وچ کلہہ بیٹھا اِٹاں گنندا رہنداں
سوچاں دے وچ چکڑ گارا، موڈھے موڈھے تائیں
پرچھائیاں دے پچھے پجھ پجھ ساہواں اکھڑی جاونڑں
سُچّی منزل مول نہ لبھے، ناں لبھنڑ او راہیں
جوگی چھیڑ دلاں دیاں تاراں ،پا پیراں وچ کنگھرو
پی شراب فقر دا پہلاں، فیر بلھے نوں گائیں
ناں جاگاں تے نہ بھونکاں، ناں میں کراں عبادت
کتے میتھوں چنگے ہوگئے، میں کتا وی ناہیں
مولا کوئی یار ای لبھ دے جس دے نخرے جھلاں
ساہواں نوں کوئی مقصد لبھے، بے مقصد نے ساہیں
آزاد حسین
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.