یاراں باجھ سہاندی ناہیں لگی محفل یاراں دی
ہسدی باجھ بہاراں دے نہ رُت کھڑی گلزاراں دی
لبھن ہار شنگار نہ اوہدیاں زلفاں دے پرچھاویں کیوں
روپ جہدے بن عزت پت نہ رہندی ہار شنگاراں دی
دل پاگل وی اوسے کولوں گلاں کرنیاں سکھے گا
جانچ جیہدے کولوں سی سکھی جھانجر نے چھنکاراں دی
نال دعاواں دارو جاندے روگ نہ ہجر وراگاں دے
بیماری اے صحت ہندی عشق دیاں بیماراں دی
پج آپے کوئی سرکاراں پاؤنا اے ٹھنڈاں پاون دا
سندے آں اج کل اے تتی تبا بڑی سرکاراں دی
آپو اپنی عادت دیکھی عشق دیاں وچ کھیڈاں دے
منصوراں نوں داراں دی تے سرمداں نوں تلواراں دی
باغاں وچ نہ شالا ویکھن پھل وسیبا خاراں دا
سکھاں دا جگ وسدا ویکھے نہ دنیاں دکھیاراں دی
مقصد دی منزل لئی دوویں ٹردے سانجھی ٹورے نے
مختاری مجبوراں دی، تے مجبوری مختاراں دی
خوشیاں نال نہ نبھدے دیکھے وار کدی وی شادی دے
نال غماں نہ نبھدی دیکھی غم خواری غم خواراں دی
راہواں سدھیاں نوں نہ رلدے موڑ کدی وی موڑاں دے
ریس فقیر نہ کر سکدے نے پیدل کدی سواراں دی
ڈاکٹر فقیر محمد فقیر
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.