پنجابی سرائیکی شاعری
دل آہدے اَساں پانی ہوندے
ہک بئے دے وچ رلدے ملدے واہندے راہندے
ہک ساگر توں بئے ساگر تک
ہک ڈُوجے دا رنگ وٹیندے
دل آہدے پر دل تاں بہوں کجھ آہدے
سر دی چُنی تن دی چولی
آساں آپ نہ میلی کیتی
آساں آپ نہ لکھیے عیباں دے سر نانویں
اپنے بے وس تن دے ناں
آساں ڈوہ نہ ڈتا دل دے وَدھدے سدراں کوں
آساں فجریں ویلھے چِڑیاں دی چلکار نہ سُنی
رُت بدلن دی کنسو سُن کے دل دے بُوہے بند نہ کیتے
دھیان دے طاق نہ کھولئیے
آساں سپت سندھو دے جائے
آخر مٹی تھی گئے
ٻس ہک غوطے دی لوڑ ہئی سارے جیون کیتے
یا بڈدے یا تردے
اے میلی چادر گھن تے تیڈے در نہ آندے
ارشاد تونسوی
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.