جدید پنجابی شاعری
کی کُجھ گل سجن دل بیٹھی، چت میرے تھیں چایا
کی گستاخی نظری آئی، تختوں سٹ رلایا
حدوں بہت جُدائی گزری، یار نہ مکھ وکھایا
ربا! میرا یار ملن دا، وقت نہیں کیوں آیا
اگے اس دے مرن شہادت، جے دسے اک واری
نہیں تاں گلیاں وچ مراں گا، چاء ایہو دل چایا
کی ہوندا جے دلبر میرا، ہس کے مُکھ وکھاندا
دردی بن کے پُچھدا اک دن، کی کجھ حال وہایا
راہ تکیندیاں اکھیں پکیاں، کن پیغام سنیندے
تُوں فارغ تے میں افسوسیں، ہر دن رین لنگھایا
رات دہاں تُدھ پُچھیا ناہیں، دردمنداں دا حیلہ
کیکر رات دہاڑ گزاری، عشق جہناں دُکھ لایا
جے کوئی سوہنی ہور زمیں تے، ناہیں حُب کسے دی
قبلہ جان میری دا تُوں ہیں، تُدھ ول سیس نوایا
نہ میں لائق وصل تیرے دے، نہیں فراق جھلیندا
نہ اس راہوں مُڑاں پچھاہاں، نہ تُدھ پاس بلایا
دُکھ قضیے میرے سُن کے، ہر اک دا دل سڑدا
تُدھ نہ لگا سیک محمدؒ، میں تن عشق جلایا
میاں محمد بخش
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.