جدید پنجابی شاعری
رب نہ لبھیا، لبھیا کیہ فِر
وِچ حیاتی کھٹیا کیہ فِر
مُندری دے وِچ دکھ نہ دیوے
موتی اے اوہ سُچا کیہ فِر
پنجویں گھر وِچ چھاں کریندا
فیدے مند سفیدہ کیہ فِر
کدّو کردیاں جو بہہ جاوے
اوہ نرویا ڈھگا کیہ فِر
دل دے کُھلے خیر نے پاندے
شوماں اگے کاسہ کیہ فِر
جیہندیاں متّاں لینیاں ہوون
اس توں ہونا وکھرا کیہ فِر
تکڑا ماڑے کول نہ بہندا
ایڈا کچا رشتہ کیہ فِر
وچھڑے متراں نوں پے روندے
بُلاں اتے ہاسا کیہ فِر
ہڑ وچ رڑھ گئے پِنڈ ،نگر سبھ
ہُن پچھنا ایں رستہ کیہ فِر
وچ مدرسیاں ڈھور جے چُگن
منڈیاں دے گل بستہ کیہ فِر
باطل ہُونجا پھیر گیا اے
حق دا لاویں نعرہ کیہ فِر
منہ وچ دند جدوں نئیں رہندے
پِیڈا کیہ تے خستہ کیہ فِر
مرضی دا جد مالک ای نئیں
ناز وکھاوے بردہ کیہ فِر
کلیاں ای جے جانا ہووے
میلے دا اے فیدہ کیہ فِر
تنگ مخلوق جے ہووے عابد
شہرت، عزت، رتبہ کیہ فِر
عابد علی عابد حافظ آبادی
سچیاں گلاں چھیواں پراگہ
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.