ماں بولی تے ماں جائی دا دکھ اک اے

 جدید پنجابی شاعری

ماں بولی، ماں جائی

جد ماں بولی دی، تھاں تے

ون سونیاں، بولیاں بولو گے

فیر بھلا کس طرح، فاضل سارے

اس پرائی بولی دے، ہر ہر بول اُتے

اپنا ہاسہ بنواؤندے پھردے او

کس گل دا، مان اے جیہڑا؟

جگ نوں وکھاؤندے پھردے او

کر دتی جے گھر دی بولی

گھر وچ پئی دال برابر

جنویں کر دیوے کوئی 

دن، مہینہ، سال، برابر

تگڑے، ماڑے، گھر دے وچ

جے کر نیانے بہتے پڑھ جاون

ماڑیاں ہون اتوں تقدیراں

جے او سر تے بہتے چڑھ جاون

دن رات دی کمائی خاطر

ماں پیو اوہناں نوں، منہ نہ لاوے

پچھلی عمرے فیر جو حال ہوندا اے

ویکھ نہیں ہوندا، پر کمال ہوندا اے

فیر نہیں کوئی در لبھدا

چھیدا، میدا، کمال برابر

فیر آخری ویلے ڈر لبھدا

ہنجو، ہاسے، ملال برابر

چارے پاسے تکیا جد میں

ساڈے پلے، کچھ کوئی نہیں

ماں بولی تے، ماں جائی دا 

دکھ اک اے، سکھ کوئی نہیں

عمیر نجمی