کیتے ہوئے کسے دے احسان بھل گئے نیں

کیتے ہوۓ کِسے دے احسان بھُل گئے نیں

میں تے آکھاں سارے انسان بھُل گئے نیں

صاحباں وانگوں دِسدیاں ہِیراں دِیاں یاریاں

رانجھے وی تے ونجھلی دی تان بھُل گئے نیں

اج ایہہ زمانہ سارا تاہیوں ہرجائی اے

دار اُتّے یار نُوں منان بھُل گئے نیں

سوچدا زمانہ سارا اپنے وقار دی

لوک ایتھے اپنی پچھان بھُل گئے نیں

بیتیا اے واقِعہ بنگال دا جدوکناں

جِت دے اوہ پِچھلے نِشان بھُل گئے نیں

سُکیاں نیں ڈالیاں تے بُلبُل کُوکدِی

مالیاں نُوں باغ دے دھِیان بھُل گئے نیں

کن لا کے سُن لوو ویلا اے پُکاردا

لوکی ایتھے بچڑے کُہان بھُل گئے نیں

سائیںؔ جی سسی دے دِیدار کیویں ہون گے 

پُنّوں دے تے سارے کاروان بھُل گئے نیں

سائیں غلام حیدر