نہ چاہت دے جذبات الگ نہ زندگی دے کلیات الگ

نہ چاہت دے جذبات الگ نہ زندگی دے کلیات الگ

نہ ہنجواں دی برسات الگ نہ خوشیاں دے لمحات الگ

نہ مستقبل دے خواب الگ نہ ماضی دے فِکرات الگ

نہ سوز الگ نہ ساز الگ نہ پیار بھرے نغمات الگ

نہ مذہب الگ نہ دھرم الگ نہ عاقبؔ کائی گل بات الگ

بس اِتنڑی گل توں پھُٹ پئے گئ میری ذات الگ اوہدی ذات الگ

عاقب ستیانوی

ونج ونج راہگیرا کم کر اپنڑاں

ونج ونج راہگیرا کم کر اپنڑاں، میرے مندڑے حال تے کھِل نہیں

میں کتھوں آں کونڑ آں مُڑ مُڑ پُچھ کے، میرے زخم جگر دے چھِل نہیں

جیہندی خاطر عاقبؔ جگ ٹھُکرایا، میرا بنڑیا اوہ سنگدِل نہیں

میں اوہ بدبخت مسافر ہاں، جیہندی جگ تے کوئی منزِل نہیں

عاقب ستیانوی

اساں باغی ہیں اساں باغی ہیں

اساں باغی ہیں اساں باغی ہیں

تیڈی روح کولوں تیڈے راج کولوں

تیڈے تخت کولوں تیڈے تاج کولوں

خود ساختہ رسم و رواج کولوں

اساں باغی ہیں، اساں باغی ہیں

تیڈے منہ دی ہک ہک گال کولوں

اساں وانج دی بھاہ دے کولے ہائیں

اساں وانج دی بھاہ دے کولے ہائیں

ساڈیاں آساں وانج دی بھاہ وِچ

ساڈے ساہ ہِن اوپرے ساہ وانگوں

ساہ وانج دے ساڈے ساہ وِچ ہِن

اساں کالے روہ دی کیری ہیں

جیری قرب انسان دے قابل نئیں

تک پتری والیا لیکھ میرے

تک پتری والیا لیکھ میرے

میرے ہتھ وِچ وِنگیاں لیکاں نیں

میرے دل دا محرم آوے گا

یا ہالے ہور اڈیکاں نیں

لکھ وار دعاواں منگیاں نیں

کئی وار بہاراں لنگیاں نیں

مینوں پچھ کے دس تقدیراں توں

اجے کِنیاں دُور تاریکاں نیں

تک پتری والیا لیکھ میرے

ہاواں نال سُکیاں بُلہیاں نیں

راہواں وِچ زُلفاں کهُلیاں نیں

مینوں چهَج وچ پا کے چهَٹیو ای

تیرے لے لے نام شریکاں نیں

تک پتری والیا لیکھ میرے

نہ ماہی منزلوں دُور کرے

نہ درد غماں نال چُور کرے

میرا رونا رب منظورؔ کرے

اودهی ذات نُوں ایہو توفیقاں نیں

تک پتری والیا لیکھ میرے

میرے ہتھ وچ وِنگیاں لیکاں نیں

تک پتری والیا لیکھ میرے

منظور جھلا

https://www.youtube.com/watch?v=H_knic6DHeg

کلے کلے رکھ نے تے ٹانویں ٹانویں تارے

کلّے کلّے رُکھ نے تے ٹانویں ٹانویں تارے

سہکدے نے تیریاں وچھوڑیاں دے مارے

ٹانویں ٹانویں تارے

بُھلّے میرے لیکھ، تیرے وعدیاں تے بھُل گئی

پیار دیاں لِشکدیاں رنگاں اُتّے ڈُلہہ گئی

گہری گہری اکھیں مینوں تکدے نے سارے

سہکدے نے تیریاں وچھوڑیاں دے مارے

کلّے کلّے رُکھ نے تے ٹانویں ٹانویں تارے

اساں دل دِتّا سی تُوں دھوکہ دے کے ٹُر گئیوں

سانُوں ساری عُمراں دا رونا دے کے ٹُر گئیوں

کدی تیرے ساڈھے وی تے ہون گے نتارے

سہکدے نے تیریاں وچھوڑیاں دے مارے

کلّے کلّے رُکھ نے تے ٹانویں ٹانویں تارے

منظور جھلا

https://www.youtube.com/watch?v=JG6goaG1gR0

اکھاں چھم چھم وسیاں

پنجابی گیت

اکھاں چھم چھم وسیاں

دِلاں دیاں گلّاں دِلاں وچ رہ گئیاں وے

نہ تُوں سُنیاں، نہ دسیاں

اکھاں چھم چھم وسیاں

نِکی جیہی جِنڈری نوں روگ کی اے لا لیا

چناں پردیسیاں نُوں مِیت کیوں بنا لیا

نہ دل دیندی بے دردی نوں نہ ہس ہس اکھیاں لاندی

نہ دل دیندی بے دردی نُوں 

نہ ہَس ہَس اکھیاں لاندی میں 

کدے نہ پچھتاندی میں

جے پتہ ہُندا تیرے وَل چھَل دا

نہ ہَس ہَس اکھیاں لاندی میں

کدے نہ پچھتاندی میں

ہنجو اکھیاں دے ویہڑے وچ پاؤندے نیں دھمالاں

ہنجُو اکھیاں دے ویہڑے وِچ پاؤندے نیں دھمالاں

ہوئے ڈاڈھے دلگیر، کھِچی یاداں نے لکیر

سانُوں چَن ماہی! گھیریا اے تیریاں خیالاں

ہنجُو اکھیاں دے ویہڑے وِچ پاؤندے نیں دھمالاں

سینے نال لا کے تیری یاد دے کھڈونے نُوں

آؤندے جاندے ساہ میرے آپو وِچ کھیندے نیں

کیہڑے ویلے یاد سجناں دی آئی

کیہڑے ویلے یاد سجناں دی آئی

اکھاں بھِج گئیاں، جِند گھبرائی

ویلے دی نماز بھُل گئی

کیہڑے ویلے یاد سجناں دی آئی

ویلے دی نماز بھُل گئی

کیتا جِندڑی نمانی دا خیال نئیں

بلہیاں دا ہاسا

بُلہیاں دا ہاسا

رنگلہ دنداسا

لکو کے رکھ

نظر کسے دی

لگ نہ جاوے

رُوپ دا بُوہا

ڈھو کے رکھ

سرفراز انور صفی

اک ہجر دی اگ ایہ سینے وچ

اک ہجر دی اگ ایہ سینے وچ

اک بھانبھڑ ایہ مجبوری دا

اک لانبُو لگا غربت دا

اک شعلہ تیتھوں دوری دا

اک آس دا دیوا بالیا ایہ

میں دل دے رکھ بنیرے تے

اک وَل چڑھائی سدھراں دی

میں اپنے چار چوفیرے تے

آ رَل مِل بیٹھیئے سجناں اوئے

پائیے لعنت اج ہنیرے تے

سرفراز انور صفی

ہجر ہنیرا مکیا

ہجر ہنیرا مُکیا، وصل سویرا ہو

ویکھ بنیرے عشق دے، چڑھ کے آ گئی لو

تیرے باہجوں سوہنیا، دُکھاں دِتا مار

زندہ کیِتا تیریاں ساہواں دی خُشبو

جتاں سارے جگ نوں، دنیا ہارے آپ

جے کر جاویں سوہنیا، موہڈے نال کھلو

ڈکرے کرو وجود دے، لوں لوں سٹو پٹ

پیار پریتاں والڑے، ہو نئیں سکدے دو

آ جا دل دیا جانیا، دنیا داری چھڈ

یار صفیؔ دی بُکلے، تینوں لواں لکو

سرفراز انور صفی

عشق اساڈا ایویں جیویں ہوندا رکھ کھجور

عشق اساڈا ایویں جیویں ہوندا رُکھ کھجُور

دُھپ ہووے تے چھاں نہ دیوے

بُکھ ہووے پھَل دُور

سرفراز انور صفی

سوچیا کیہ تے ہویا کیہ

سوچیا کیہ تے ہویا کیہ

وڈھیا کیہ تے بویا کیہ 

تیرے مِٹھے ہاسے اگے

کیہ مِشری تے کھویا کیہ

عاشق ہر تھاں عاشق ہُندا

جِیندا کیہ تے مویا کیہ

منزل دے لئی سوچی دا نئیں

کھوبا، ٹِبّہ، ٹویا کیہ

دشمن نوں جے نظر نہ آوے

سجن نال کھلویا کیہ

زہر دا منکا کڈھ دئیے تے

کیہڑا سپ، گڈویا کیہ

سرفراز انور صفی

سچ امبے نی ایہے جئی ڑہک اے

سچ

سچ اَمبے نی
ایہے جئی ڑِہک (ہڑیک) اے
اس کی جتنا دَبّو
اتنا سوہنا
بُوٹا جَمسی
مِٹھیاں اَمبیاں

مہاڑی تہاڑی: سکھ نیاں کنکاں

مہاڑی تُہاڑی

سُکھ نِیاں کنکاں

کدُوں جَمسن

خورے دل نی باڑی وِچ

ربّا! ساڑی جِندڑی لَنگھی

اِسّے مہاڑی تُہاڑی وِچ

سید آل عمران

بھیت: حیاتی نے بوٹے نالوں

بھیت

حیاتی نے بُوٹے نالوں

روز اِک پَتر ڈؐھناں

اِس بُوٹے نی

ٹھنڈی چھامیں

کدوں جِئیاں اَسّاں بِہناں

ایہہ مولا جانے

سید آل عمران

کوئی کنگری چولے نی

کوئی کِنگری چولے نی

خیر کریں ربّا

پردیسی ڈھولے نی

سید آل عمران

دریاواں دا پانی ہووے

دریاواں دا پانی ہووے

کاغذ دی اِک بیڑی ہووے

گَل اوھدے وِچ پا کے باہواں

پیار کہانی چھیڑی ہووے

اُتوں قہر دی سردی ہووے

میرے وِچ سماوے اوہ

کدی تے ویلا آوے اوہ

یاسین یاس

میرے کول نیں گلاں دو اپنا کر یا میرا ہو

میرے کول نیں گلاں دو

اپنا کر، یا میرا ہو

رویاں اندر دھپ دا ای

جناں رو سکنا ایں رو

بندے نئیں بَلاواں نیں

کَردے پھ،رے آدمؑ بو

جین دلاسہ اوہدا ہاسہ

جِین دلاسہ

اوہدا ہاسہ

مردا رہناں

ماسہ ماسہ

سَجن مِلیا

بے بھرواسہ

پانی ویکھے

نِیواں پاسہ

جھَٹ چ سجن

تولہ ماسہ

یاسین یاس

جیہڑا تیرا کمی اے

جیہڑا تیرا کمّی اے

تیرے محل دی تھمّی اے

ہِجر تہانوں دَسّے گا

زندگی کِنّی لمّی اے

عیباں سَنے لُکا لیندی

دھرتی دُوجی امّی اے

یاسین یاس

بھاویں صفرا ککھ نئیں ہندا

بھاویں صِفرا ککھ نئیں ہُندا

صِفراں باجھوں لکھ نئیں ہُندا

ساڈے نال اے قیمت تیری

ایہو سوچ کے وکھ نئیں ہُندا

یاسین یاس

توبہ توبہ کردے رئے ہاں

توبہ توبہ کردے رئے ہاں

خاک دے بُت توں ڈردے رئے ہاں

عمل دے ورقے غفلت اندر

منظر کفر توں بھردے رئے ہاں

شبیر‬ منظر

تئیں بت بے جان دی پوجا وچ جند کملی رول ڈتو سۓ

تئیں بُت بے جان دی پوجا وچ جند کملی رول ڈتو سۓ

نِت آنڑ تے سجدے میں کیتے ڈکھ دل دے پھول ڈتو سۓ

تن وار ڈتائے متاں راضی راہویں رت جگر دا گھول ڈتو سۓ

ایڈی منظر قدر دے قابل نائے جیڈا کر انمول ڈتو سۓ

شبیر منظر

تفصیل نہ پچھ جگراتیاں دی انجے وانگ ماحول اداس اے

تفصیل نہ پُچھ جگراتیاں دی، انجے وانگ ماحول اُداس اے

اَجاں درد پوشیدہ جاگدے ہن، میرے جگر دے آسے پاسے

تُساں کھَس لے او ڈنگ زندگی دے، جداں سُکھ دیاں سوندے ہاسے

تیری سنگت حیاتؔ رُلا سٹیائے، نِرے انج بے قدرے ناسے

حیات بھٹی

ضداں نال حیات دے لائی وتنائیں

ضداں نال حیاتؔ دے لائی وتنائیں، بختاں دے محض گھمنڈ تے

میرے دشمن نال رلا کے ٹُرنائیں، کُھری چِرٹ دی بھُوئیں تے چھنڈ کے 

چنگی گل ہئی تیر مُحبتاں دے، ٹنگ نئیں ازمائش دے جنڈ تے

نہی تاں تیری نسل پئی آکھسی ناہ رکھنڑاں ہتھ سُتے ہوئے شیر دی کنڈ تے

حیات بھٹی

پوٹھواری گیت: مینہ کیہ کراں (میں کے کراں)

پنجابی پوٹھواری پوٹھوہاری پہاڑی شاعری

(مینہ کیہ کراں (میں کے کراں

مھاڑا ناہ کتنے پور دَل نی 

مھاڑے پھَٹ نہ مُڑی مُڑی چھَل نی

مھاڑا گھر ناہ چِیرے والا 

مھاڑا ہِیرا گلے نی مالھا 

مھاڑا سَکھن مسَکھڑا بیہڑا 

گھر نہیں رونق تََکسی کیہڑا 

طعنہ سن سن جگ کا جان سکی ہن جین کو رئیو ارمان کوئے نہ

گوجری شاعری

طعنہ سُن سُن جگ کا جان سُکی ہُن جین کو رئیو ارمان کوئے نہ

گلاں بولیاں نے کیا حال پیہڑا دُکھ درد ایں شان گمان کوئے نہ

ایسی پھسی اے جان مصبتاں مانہہ کیسے گل کو ہور تہان کوئے نہ

کھان لان اج خواب خیال ہویو خوشی سُکھ کو نام نشان کوئے نہ

کہڑے دیس توں سُکھ خرید آنو ایسی جگ مانہہ دِستی دکان کوئے نہ

دکھاں درداں کی کہڑو پنڈ چاوے ایسو جگ مانہہ دِستو انسان کوئے نہ

خ- خوشی دیکھی کہڑی دو کہڑی آخر غماں نے کیریو آن جلدی

گوجری شاعری

خ- خوشی دیکھی کہڑی دو کہڑی آخر غماں نے کیریو آن جلدی

ڈھیرو لائیو نے دکھاں نے آن دل مانہہ ان کا ریہن کو کر سامان جلدی

جہڑا کردیں تھا عہد وفاداریاں کا گیا نس وے بن انجان جلدی

تیرا دُکھاں کو حسؔن پہال کوئے نی اکھو راہ اے کر تہان جلدی

چوہدری حسن الدین 

ہ- ہر کہڑی رہ یو خوب مِناں کدے میں وی کیو رب یاد ہوتو

گوجری شاعری

ہ- ہر کہڑی رہیو خوب مِناں کدے میں وی کیو رب یاد ہوتو

رکھیو یاد ہوتو عذاب قبر آلو دنیاں اوپر نہ کیو فساد ہوتو 

کیو عمل ہوتو قرآن حدیث اوپر اج کیوں اِتنو ناشاد ہوتو

ہن پچھتان کو فائدو کہ حسؔن پہلاں وقت نہ کیو برباد ہوتو

چوہدری حسن الدین 

پوٹھواری گیت: مھاڑا بہوں دل ڈھولے نال

پنجابی پوٹھواری پوٹھوہاری پہاڑی شاعری

مھاڑا بہُوں دل ڈھولے نال

مھاڑا ڈھولا اے، لوکو! بَخرا 

اس ناں بَخرا، رنگ تے نَخرہ 

دِسنا باہر، تے اندر بَسنا 

اندر ہَسنا، باہر وی ہَسنا 

اکھیاں مارے، اوہ ہر پاسے 

میں ہاں جِینی، اُس بھرواسے 

وچھڑن لگیاں چھاتی اندر کجھ کجھ ہندا

وِچھڑن لگیاں

چھاتی اندر، کُجھ کُجھ ہُندا 

کی کجھ ہُندا، کوئی نہ جانے 

کیوں کُجھ ہُندا، کی کوئی کردا 

وِچھڑن لگیاں 

ہسنا رونا، رونا ہسنا 

سبھ کُجھ دَسنا، کجھ نہ دَسنا 

بولی اندر، اکھیاں اندر 

کُجھ کُجھ ہُندا، کی کُجھ ہُندا 

وِچھڑن لگیاں

لمیاں راتاں، کالیاں راتاں

اکھیاں اندر، آ آ وَسَن 

پَل پَل، فنیئر(پھنئیر) بَن کے ڈَسن 

دل دے ہُندیاں، دل نہیں لبھدا

وِچھڑن لگیاں

بولی ولکے، اکھیاں بولن 

ہاڑھے پا پا، تکڑی تولن 

چُپ رہیاں وی، آکھیا جاوے 

'جان نہیں دینا'، 'جان نہیں دینا'

وِچھڑن لگیاں

اکھیاں نیڑے، دل وی نیڑے 

جِنداں نیڑے، سَدھراں نیڑے 

سبھ کُجھ، نیڑے نیڑے ہُندا 

وتھاں مٹدیاں، پلکاں اندر

وِچھڑن لگیاں 

ودھاتا سنگھ تیر

میرے وطناں جدوں دے جمے

میرے وطناں 

جدوں دے جمے 

ایہو ای ویکھیا 

پیلیاں اکھاں 

کنڈے دار زباناں 

لِبڑے لِیڑے 

خالی ہتھ عوام 

سائیں تے نمبر گیم

سائیں تے نمبر گیم 

کوئی آکھے ایہہ راتاں جاگے 

اَگ درختاں اندروں کڈھے 

دریاواں توں ٹُر کے لنگھے 

پُکھا رہ کے روٹی پاوے 

ایہہ اگے تے مغرے کتے 

کم توں ویہلے، قسمت مارے 

اگے دُدھ دے پیالے رکھن 

موہڈے، سِر تے پنیاں گھٹن 

پیسے دے خواباں وچ ڈُبے 

ایہہ لیکھاں دے نمبر منگن 

کوئی نہ جانے ایہدی کہانی 

دُنیا دی ایہہ ریت پرانی 

مار کے بندہ سائیں بنا دے 

اوہنوں اک نویں یَبھ پا دے 

ایزد عزیز