پاکستانی،پنجابی، سندھی، بلوچی، پشتو، ہندکو، پوٹھواری،کشمیری، پہاڑی، گوجری، شینا، سرائیکی، براہوی زباناں دی شاعری دے سوہنے، سجرے تے رنگلے پھلاں نال سجیا ہویا شعری گلدستہ Punjabi, Sindh, Blochi, Pushto, Hindko, Pothwari, Kashmiri, Pahari, Gojri, Shina, Saraiki, Brahavi & other, regional, poetry
یاداں دا ویہڑا
ساری رات میں جھلیاں وانگوں ایدھر اودھر پھرناں
وِچھڑ گئے نیں جہڑے سجن سب نوں یاد میں کرناں
کدی میں اُچا اُچا ہسنا، کدی میں کھل کے روناں
دن دے ویلے دل نوں کہنا ہنڑ میں انج نئیں کرناں
٭
دن دے ویلے دل نوں کہنا ہنڑ میں انج نئیں کرناں
شاماں ویلے فیر مین اوسے ویہڑے وچ جا وڑناں
ساری رات میں جھلیاں وانگوں ایدھر اودھر پھرناں
وِچھڑ گئے نیں جہڑے سجن سب نوں یاد میں کرناں
راشد مراد
سر تے پَنڈ امیداں والی راہواں دے وچ کھڈے
رات ہنیری ڈُونگھے پینڈے دُکھ عمراں توں وڈے
نہ کوئی ہَسے نہ کوئی رووے نہ کوئی اُچی بولے
انج لگدا جیوں چار چپھیرے سپاں دے منہ اڈے
اوہ کُڑتا وی آخر سانوں رکھنا پے گیا گہنے
جس کُڑتے تے رِیجھاں دے نال پھُل بُوٹے سن کڈھے
کیہہ پچھدے او حال ساڈا کلم کلے رہ گئے آں
سر تے آ گئی شام غماں دی دل نوں پھڑ کے بہہ گئے آں
معاف کریں نئی ہوش ٹھکانے جگ نے کملی کیتا اے
خورے کیہہ کہنا سی تینوں خورے کیہہ کجھ کہہ گئے آں
ویلے مٹی وانگر ڈھایا کنے ہی شہ زوراں نوں
ساڈی کیہہ اوقات سی ایتھے ڈھیری وانگوں ڈھے گئے آں
سانوں جس تے مان بڑا سی ودھ کے ساری دنیا توں
ککلی کلیر دی نی ککلی کلیر دی
چھلاں پئی ماردی جوانی جٹی ہیر دی
ککلی کلیر دی نی ککلی کلیر دی
چڑھدی جوانی نال چڑھ گیا بھا نی
نویں نویں جوبناں دے نویں نویں چا نی
جندڑی نہ رول دیویں کسے دلگیر دی
مٹی دیا باویا کاہدا تینوں مان اے
دم دا بهروسہ نئیں ایہہ تیری شان اے
مٹی دیا باویا کاہدا تینوں مان اے
دهوکے تے فریب نے مت تیری ماری اے
من وِچ کهوٹ تیرے، منہ اتے داڑھی اے
کم نئیں کوئی چنگا تیرا، کاہدا انسان اے
مٹی دیا باویا کاہدا توں انسان اے
میں رانجھا لباں تے ہتھ مٹی
جے لباں ہیر تے ہتھ مٹی
مٹی دا کی اے مذاق بَنیا
ہر بشر دی اے ابتدا مٹی
میں لوکاں سبق پڑھاون نکلیا
میرے اپنے کپڑے گرد غبار مٹی
دنیا دے ایہ چالے سنگیا
چار چفیرے جالے سنگیا
دل وچ پانبھڑ پخدا ہویا
ہوٹھاں اتے تالے سنگیا
کِنی کُو زندگی باقی کِنی کُو آس رکھاں
تیرے در تے کردے سجدے میرے جہے نے لکھاں
سقراط پیتا ہونائیں کیراں ہی زہر پیالہ
نِت زہر بے بسی دا ان چاہیاں میں چکھاں
جے پوٹے گھس گئے نے کی دوش ہے ایہناں دا
بہت اوسیاں نے پائیاں میرے نمانے ہتھاں
آریاں دے نال امبر وڈیا جاندا نئیں
پانی وِچ گھلیا پانی کڈیا جاندا نئیں
جیون دے ایس کچے کُولے دھاگے نوں
پیار دے گنجل پے جان، چھیتی نئیں کھلدے
روحاں دور نئیں ہُندیاں پِنڈے لکھ ہوون
رب رکُھو گا، ڈر نہ، آپاں نئیں رُلدے
گیت
زندگی تماشا بنی
دنیا دا ہاسا بنی
کِتے وی نہ پیار مِلیا
زندگی تماشا بنی
دنیا دا ہاسا بنی
گیت
نی چنبے دیئے بند کلیئے
تینوں جہڑے ویلے رب نے بنایا
تے سوچاں وِچ آپ پے گیا
دُوجا چن کدھروں چڑھ آیا
نی چنبے دیئے بند کلیئے
گیت
پہلی واری اج اوہناں اکھیاں نے تکیا
ایہو جئیا تکیا کہ ہائے مار سٹیا
پہلی واری اج اوہناں اکھیاں نے تکیا
پہلی واری اج اوہناں
فلمی گیت
چُھپ جاؤ تاریو پا دیو ہنیر وے
اساں ایس رات دی نئیں ویکھنی سویر وے
چھپ جاؤ تاریو
مٹی پتنوں پار پوچاوے، مٹی ریتو ڈوبے
مٹی کنڈے، ٹوئے، ٹبے، مٹی کھائیاں کھوبے
مٹی وانگ سدائیاں ہسدی، مٹی اُڈ پُڈ جانی
مٹی رو رو ڈھائیں مارے، مٹی ذات نمانی
مٹی خوشبو، پھل، پھلواری، مٹی رات دی رانی
مٹی قصہ قاف پری دا، مٹی لوک کہانی
عشق پواڑہ پا نہ بیٹِھیں
ایس وِچ دھوکہ کھا نہ بیٹھیں
دور خلا اے، گھپ ہنیرا
امبریِں اکھیاں لا نہ بیٹھیں
دن جے لتھا، کل فیر چڑھنا
کِدرے ڈھیری ڈھا نہ بیٹھیں
چھاں تے آ کے دُھپ نوں ویکھاں
تھاں تھاں ہنیرے گھُپ نوں ویکھاں
لوکی بولن دے لئی ترسن
میں تے اوہدی چُپ نوں ویکھاں
جو نئیں چاہندے کرنا پیناایں
فیر چنہاں وچ ترنا پیناایں
روز دیہاڑے مر نئیں ہُندا
اک واری تے مرنا پیناایں
ہُن کیوں ہوکے ہانواں بھرناایں
جو کیتا ای بھرنا پینایں
وعدہ کوئی نئیں، لارا کوئی نئیں
دل دا اِنج گزارا کوئی نئیں
تیرے باہجوں صبر نئیں ہُندا
صبراں باہجوں چارہ کوئی نئیں
مِنتاں ترلے مُک گئے سارے
اکھ وِچ ہنجُو سُک گئے سارے
اوہنے اکھ پرتا کے ڈِٹھا
آؤندے ساہ وی رُک گئے سارے
سجناں ہَس کے حال کیہ پُچھیا
جنے دُکھ سی، مُک گئے سارے
شبیر حسین بٹ
تِکھیاں جدائیاں دِیاں دُھپاں دل ساڑیا
اینی گل دس دے او خدائی دیا لاڑیا
دُھپاں کدوں مُکنیاں تے چھاواں کدوں ہونڑیاں
ساڈے ول سوہنیاں نگاہواں کدوں ہونڑیاں
کوئی نہ ونڈدا دُکھ نی مائے
ہر کوئی کھوندا سُکھ نی مائے
گلاں نال ای ماری جاندے
مٹی وِچوں اُٹھ نی مائے
تھاں تھاں رب دی رحمت وَسدی کِردا نور سویرے
اج وی آؤندا ساڈے پِنڈ وِچ ویکھ سرور سویرے
رب سلامت رکھے سندھو چانن ساڈے پِنڈ دا
رب کرے نہ ہون کدی وی ساتھوں دور سویرے
ارشاد سندھو
کسے باغے دی مولی حسینا، توں کے باغے دی مولی
باغاں دے وچ پھُل عجائب، توں بھی اک گندھولی
اپنا آپ پچھانے ناہیں، اوراں ویکھ کیوں بھولی
عشقے دا دریاؤ کراہی، منصور قبولی سُولی
شاہ حسین پیا در اُتے جو کرے، پوے قبولی
شاہ حسین
مادھو لعل حسین
جہاں ویکھو تہاں کپٹ ہے، کہوں نہ پیوے چین
دغا باز سنسار تے گوشہ پکڑ حسین
من چاہے محبوب کو، تن چاہے سُکھ چین
دوئے راجے کی سیدھ میں کیسے بنے حسین
شاہ حسین
مادھو لعل حسین
کج دسو سانوں یار سجن، اے اکھیاں دا بیوپار سجن
کج حرف محبت بارے دس، تو انج نہ کر ہنڑ یار سجن
کن ترسن تیریاں گلاں نوں، نہ سمجھیں میریاں گلاں نوں
نہ ایڈا بنڑ توں کملا ہنڑ، توں ڈاھڈا ایں فنکار سجن
اوہ ملک ہمیشہ غرق ہوندن جتھے عدل انصاف ناں ہووے
جتھے راج ہوونڑ بے غیرتاں دے کوئی فرد خلاف ناں ہووے
بنڑ وینداے جنگل درندیاں دا کوئی کہیں نوں معاف ناں ہووے
مڑ کوئی نہیں بچ سگدا بھانویں کوئی کوہ قاف تے ہووے
