پنجاب دی کہانی
راہیا راہ جاندیا کیہہ کیہہ دیاں سُنا
اوہ کہانی دیس پنجاب دی پتھر دے روا
کیہہ کیہہ گاواں گیت وے کِکن وجن ساز
نین نہ جتھے پہنچدے آوے اوتھوں واج
پاکستانی،پنجابی، سندھی، بلوچی، پشتو، ہندکو، پوٹھواری،کشمیری، پہاڑی، گوجری، شینا، سرائیکی، براہوی زباناں دی شاعری دے سوہنے، سجرے تے رنگلے پھلاں نال سجیا ہویا شعری گلدستہ Punjabi, Sindh, Blochi, Pushto, Hindko, Pothwari, Kashmiri, Pahari, Gojri, Shina, Saraiki, Brahavi & other, regional, poetry
Wednesday, 14 October 2020
کسے نہ کھولی پتری کسے نہ کیتا کاج
کسے نہ کھولی پتری کسے نہ کیتا کاج
سرِ بازاراں رُلی وے اُچے گھر دی لاج
کِتھے رانی ماں نی کِتھے راجا باپ
میں ہری چند دی نار وے دِتا کنے سراپ
کتھے ماں دی جائی سانجھ وے کتھے بھین دے ویر
لہو ماس دی سانجھ وے کس نے دتی چیر
امرتا پریتم
زندگی تصویر وی اے تے تقدیر وی اے
زندگی تصویر وی اے، تے تقدیر وی اے
من چاہے رنگاں نال بن جائے، تے تصویر
تے ان چاہے رنگاں نال بنے، تاں تقدیر
امرتا پریتم
Tuesday, 13 October 2020
کل راتیں میں شیشے سامنے
کل راتیں میں شیشے سامنے
من کلبُوت نوں وکھریاں کر کے
اپنے آپ نوں چاتی ماری
اکھاں، گلاں، متھا تکیا
حوصلہ آکڑ ہمتاں منیاں
جد میں فیر تڑیڑاں گِنیاں
دھرتی اتے دھوڑاں اڈیاں
دھرتی اُتے دُھوڑاں اُڈیاں
امبر وی گھس میلا جاپے
جیون میلا میلا جاپے
بُڈھیاں روحاں گھٹ لنگوٹے
مار چھڈے نیں حیلے ہوٹے
اگاں بالن کھار ابالن
نہ مرضی دا آون میرا نہ مرضی دا جاون
نہ مرضی دا آون میرا
نہ مرضی دا جاون
نہ میں ہتھی لیکھ بنائے
نہ ہتھیں تقدیراں
مڑ وی دھرتی نہریاں ویکھے
امبر بھریا پیتا
سویرا ہو ای جاندا اے
میں تینوں آکھیا ہاہ نا
ہنیری رات نئیں راہندی
سویرا ہو ای جاندا اے
جے ککڑ بانگ نہ دیوے
فجر مڑ وی تے ہوندی اے
عاصم پڑھیار
عاصم پڈھیار
میرے شہر دی سب توں چنگی خشبو
میرے شہر دی
سب توں چنگی خشبو
تیرے کولوں سَنگھ گئی
نی توں مُردے زندہ کر دیں گی
جے قبراں کولوں لنگھ گئی
دل مسئلے دا حل تے دس
دل مسئلے دا حل تے دس
مینوں وِچلی گل تے دس
کنڈیوں اوہلے گل نہ کر
اوہدے مونہہ تے چل، تے دس
میری بھل وسار نی مائے
میری بھل وسار نی مائے
رب وی بخشن ہار نی مائے
اڈ پڈ جانے اسیں پکھیرو
ساڈا کی اعتبار نی مائے
یاراں دے نال یار بدلدے ویکھے نے
یاراں دے نال یار بدلدے ویکھے نے
اکھیاں کر کے چار بدلدے ویکھے نے
سچیاں قسماں پکے وعدے کون کرے؟
کیتے قول اقرار بدلدے ویکھے نے
چوڑئیے نی چوڑئیے کھسماں نوں کھانئیے
چُوڑئیے نی چُوڑئیے، کھسماں نُوں کھانئیے
پھُوڑی تیری پا دیواں، ٹٹ مر جانئیے
فائدہ کی اے تیرا مینوں، چھن چھنکانی آں
اک واری تک لوئے، ترلے میں پانی آں
سڑدیاں سکھیاں نے، توں وی سڑ جانئیے
چوڑئیے نی چوڑئیے، کھسماں نوں کھانئیے
کچ دیا چوڑیا وے
فلمی گیت
کچ دیا چُوڑیا وے
جس دی نشانی ایں تُوں اوہ ساڈے کول نہ
چھیڑ چھیڑ پچھلیاں گلاں جند میری رول نہ
کچ دیا چوڑیا وے
کچا سانوں دے گیا نشانیاں کچ دیاں
کھل گئیاں سبھے گلاں ہن جھوٹھ سچ دیاں
ونڈ نہیں چنگی ہوندی
ونڈ نہیں چنگی ہوندی
سُن وے بیبا
سوچ وے بیبا
زہراں ورگی جے کر ہووے
کھنڈ نہیں چنگی ہوندی
اک ویلے سوکن ورگے نوں
اک ویلے سوکن ورگے نوں
کُجھ ڈب کھڑبیاں واواں نوں
کُجھ اگ وچ نہاتے بدلاں نوں
اک دندیاں کڈھدے سورج نوں
ساڈا چن دے کول کھلونا وی نہ پُجیا
رل کے ہسنا رونا وی نہ پُجیا
گلیاں ہو جان سنجیاں تے وچ مرزا یار پھرے
حجرے شاہ مقیم دے اک جٹی عرض کرے
میں بکرا دیواں پیر دا جے سر دا سائیں مرے
ہٹی سڑے کراڑ دی جتھے دِیوا نت بلے
کتی مرے فقیر دی، جیڑی چوں چوں نت کرے
پنج ست مرن گوانڈھناں، رہندیاں نوں تاپ چڑھے
گلیاں ہو جان سنجیاں، تے وچ مرزا یار پھرے
بابا بلھے شاہ
ناں ویہلا جان فقیراں نوں
ناں ویہلا جان فقیراں نوں
اے سِیندے من دیاں لِیراں نوں
اے رانجھن دے پکے بیلی نے
ناں مندے سسیاں، ہیراں نوں
گھجیاں پیڑاں گھجا لہو
گُھجیاں پیڑاں گُھجا لہو
ادھے اتھرو، ادھا لہو
پیو دا کھا کے پلیا واں
بھورا بھورا بھورا لہو
عشقا موجاں مارن دے
توں کی کرنے ساڈا لہو
عصمت اللہ سیکھو
مڑ جا مڑ جا اینج ناں کر
رب نے لکھیا اینج ناں کر
مڑ جا، مڑ جا، اینج ناں کر
میں کوئی تیرا دشمن نئیں
اللہ رکھیا! اینج ناں کر
عصمت اللہ سیکھو
رب نے تول ترکڑی پوری رکھی تے
چوڑا نہ ہو، جرماں، چُنڈ نہ چھڈی تے
رب نے تول، ترکڑی پوری رکھی تے
ستر ماواں جِناں پیار تے ہووے گا
پھینٹی ستر ماواں جِنی لگی تے
عصمت اللہ سیکھو
کئی ٹونے کئی جادو دھاگے سجناں ہین کرائے
کئی ٹونے کئی جادو دھاگے، سجناں ہین کرائے
پیراں تے فقیراں دے وی ترلے مِنتاں پائے
رملی، پاندی، جوگی لبھے، جا جا ہتھ وکھائے
کوئی زیارت ملیا ناہی جہڑا وِچھڑے یار ملائے
میں ازلاں توں ای کمی آں
میں کمی آں
میں ازلاں توں ای کمی آں
میں ہستی اپنی ویکھی ناں
اچیاں نال لائی پِھرنی آں
میرے دل وچ اوہدی چاہ جو اے
او ذات دا اچا شاہ جو اے
سانوں تخت ہزارے سد لے سانوں راس نہیں آیا جھنگ
سانوں تخت ہزارے سد لے
سانوں راس نہیں آیا جھنگ
اساں گھڑی نوں ٹنگیا کندھ تے
سانوں ویلے دِتا ٹنگ
عاصم پڑھیار
عاصم پڈھیار
جتنے دکھ وی دتے اوہنے
گُجے روگ
جتنے دُکھ وی دِتے اوہنے
رکھے ہوئے نیں دل دے اندرے
جِیب نوں مارے چُپ دے جندرے
عاصم پڑھیار
عاصم پڈھیار
سڑکاں تے مزدوری کردا رل گیا واں
مخمل دے مصلے اتے سجدے کیتے نئیں
سڑکاں تے مزدوری کردا رل گیا واں
توں ہتھاں دے چھالے گن کے بخش دویں
متھے تے محراب بنانا بھل گیا واں
چل دلا چل اوتھے چلئے جتھے ماہی دل پرچاوے
چل دلا چل اوتھے چلئے جتھے ماہی دل پرچاوے
ایتھے سب دے روگ نیں ذاتی کِہڑا درد ونڈاوے
چل دلا چل اوتھے چلئے جتھے وسدے شاناں والے
اک اتھرُو دا مُل اوہ پاونڑ قدراں جاننڑ والے
چلدا چل اوتھے چلئے جتھے میں دی جا نہ کوئی
عیبیاں دے سب عیب او کجے رحمت والی لوئی
ہووے نازک ڈور تاں گڈیاں دے پیچے سوچ کے لاونے پوندن
ہووے نازک ڈور تاں گُڈیاں دے پیچے سوچ کے لاونے پوندن
سنگتاں دی خاطر سجناں دے نفعے گھاٹے چاونے پوندن
وت ہر کوئی بول مریندا ہے چپ کر کے سہاونے پوندن
سجناں دے عیب شریکاں توں میرا چن لکاونے پوندن
جہڑیاں لین اڈاریاں نال بازاں او بلبلاں تھک مریندیاں نی
جہڑیاں لین اڈاریاں نال بازاں
او بلبلاں تھک مریندیاں نی
اونہاں ہرنیاں دی عمر ہو چکی
پانی شیر دی جوہ دا پیندیاں نی
سجن ہو کے ویر نہ چھڈے
اوہدی فطرت قہر نہ چھڈے
سجن ہو کے ویر نہ چھڈے
چلو اسیں نہیں متھے لگدے
اوہنوں آکھو شہر نہ چھڈے
اسیں تے لگدے وی نہ ویکھے
توں ساڈے لئی غیر نہ چھڈے
Monday, 12 October 2020
جتنے دکھ وی دتے اوہنے
کج دسو سانوں یار سجن
اے اکھیاں دا بیوپار سجن
کج حرف محبت بارے دس
توں انج نہ کر ہن یار سجن
کن ترسن تیریاں گلاں نوں
نہ سمجھیں میریاں گلاں نوں
نہ ایڈا بن توں کملا ہن
توں ڈاھڈا ایں فنکار سجن
Sunday, 11 October 2020
ہر بندے دی سوچ بزاری توبہ اے
ہر بندے دی سوچ بزاری، توبہ اے
توبہ اے ایہہ دنیاداری توبہ اے
ہور کسے وی روگ دا بھورا خطرہ نہیں
پر ایہہ جہڑی عشق بیماری، توبہ اے
سانوں جنتوں کڈھیا لالچاں سانوں کہندے آدم زاد
سانوں جنتوں کڈھیا لالچاں
سانوں کہندے آدم زاد
اسیں قاتل سَکے خون دے
ساڈی پہلی کھیڈ فساد
اک میں پھکی چاء نئیں پیندا
اِک میں پھِکی چاء نئیں پیندا
دُوجا ٹھنڈی چاء نئیں پیندا
جہڑی چاء وچ چاء نہ ہووے
جی میں اوہ چاء نئیں پیندا
کلا بہہ کے چاء پیناں واں
پر میں کلی چاء نئیں پیندا
روز نماشاں نکے ہندیاں
ککھاں لدی
روز نماشاں نِکّے ہُندیاں
بُکل وچ ولیٹ کے آکھے
گُھپ ہنیرا چنگا نہیں اے
کوڑھی تے اَنبھوندی پُترا
روز نماشاں ٹَپ کے کندھاں
ویڑھے دے وچ اوندی پُترا
گل سن نی اماں میرئیے
گل سُن نی اماں میرئیے
ایہ دُکھ نُکھٹے اونترے
ہوئے دھیاں نال جوان
مینوں ویڑھا کھاون آوندا
مینوں گھر لگے گستان
گل سن نی اماں میرئیے
میں کھیڈن نال سہلیاں
کتھوں یار منانے سکھیئے
کتھوں یار منانے سکھیئے
ساڈے نال منیی جا سوہنیاں ساڈے دکھ نہ جاون ودھ
اسیں پُھلاں وانگر وِچھرے سانوں ویلے دتا مدھ
ہاہی جنت کُل اساڈڑی ساڈا ہن نہیں بچیا ادھ
ساڈے اگے اگاں بَلیاں ساڈے پِچھے تارو کدھ
Saturday, 10 October 2020
ہور اگے جان دی خواہش
ہور اگے جان دی خواہش
چاہواں جے تے بند وی کر دیاں
میں ایہہ تماشا دنیا دا
ہتھ دا اک اشارہ کر کے
کھوہ لواں ہاسا دنیا دا
سر تے گھپ ہنیرے تے دھرتی اتے کال
کجھ کرو
سِر تے گھپ ہنیرے تے دھرتی اُتے کال
پیریں کنڈے زہر دے لہو وچ بھجے وال
جتن کرو کجھ دوستو، توڑو موت دا جال
پھڑ مُرلی اوئے رانجھیا، کڈھ کوئی تِکھی تان
مار کوئی تیر اوئے مرزیا کھچ کے ول اسمان
منیر نیازی
تیڈے تاں فقیر اساں تیڈے تاں غلام اساں
جدید پنجابی سرائیکی شاعری
تیڈے تاں فقیر اساں
تیڈے تاں غلام اساں
ساکوں بہہ گاوے کوئی
اللہ دا کلام اساں
ساڈی کوئی شکل کتھاں
آپ دی شکل وچوں
پیریں پندھ نئیں مکدا
کچھ اپنی دی جتی جتلا
پیریں پندھ نئیں مکدا
ڈیہناں روکے رات نئیں رکدی
سمے نئیں واہنوں رکدا
سمے جے رکدا اپنی جانوں
اساں وی تل گھندے
اکھ پٹی تے غماں دے جال ویکھے
اکھ پٹی تے غماں دے جال ویکھے
اتوں ہنڈدے جندڑی دے نال ویکھے
تینوں کیڑے دے رزق دا خیال ربا
اسیں اکھیں وکدے بال ویکھے
جتھے ہاسا ہوندا اے
جتھے ہاسا ہوندا اے
دکھ دا واسا ہوندا اے
اگلے، پچھے رکھن نوں
اک دلاسا ہوندا اے
انکھاں نیں بس مُکھڑے تے
ڈھڈ وچ کاسا ہوندا اے
سوہنے لوکاں نال گزارے اوکھے نیں
سوہنے لوکاں نال گزارے اوکھے نیں
رکھنیں دل وچ لوکی پیارے اوکھے نیں
گل اوہ کرئیے جیہڑی توڑ نبھائیے وی
لاء کے لیونیں چن تے تارے اوکھے نیں
اکبر دی کنٹین دی بھرجی توں وی کھادی میں وی کھادی
ہوسٹل لائف
اکبر دی کنٹین دی بھرجی
توں وی کھادی، میں وی کھادی
تینوں جاپی کیہو جئی او
مینوں لگی ڈھیر سوادی
چا دا کپ فر اک اک پیتا
فرمائش توں کیتی چا دی
Friday, 9 October 2020
ساڈا بکھے پیاسے لوکاں دا کوئی دین دھرم ایمان نہیں
ساڈا بُکھے پیاسے لوکاں دا
کوئی دین دھرم ایمان نہیں
اسیں کافر، جاہل، بے عقلے
ساہنوں روٹی دے ساہنوں پانی دے
ساہنوں اپنے جئی زندگانی دے
جدوں رج کے روٹی کھاواں گے
دل نوں سوچ وچار سجن دی
دل نوں سوچ وچار سجن دی
من موہنے منٹھار سجن دی
ہر شے دے وچ صورت اوہدی
ہر ساہ وچ تکرار سجن دی
سانبھن اوکھے ہو جاندے نیں
سانبھن اوکھے ہو جاندے نیں
دُکھ جد بوہتے ہو جاندے نیں
سانبھن اوکھے ہو جاندے نیں
دُکھ جد بوہتے ہو جاندے نیں
دولت عیب لُکا لیندی اے
لوک فرشتے ہو جاندے نیں
خوشیاں ویہڑے پرت نہ آئیاں
خوشیاں ویہڑے پرت نہ آئیاں
ہو گئے کِنے سال وے سائیاں
اج وی ہانڈی چ پکیا کجھ نہیں
روندے سو گئے بال وے سائیاں
اٹھ رانجھیا غازیا شیر مردا
اٹھ رانجھیا غازیا شیر مردا اے تخت ہزارا اے جاگیر تیری
اٹھ پے جا ایناں کھیڑیاں نوں راہ تکدی اے فتح دی ہیر تیری
اکھاں وچ تصویر تیری، پیراں وچ زنجیر تیری
اے کھیڑے انج ای کھیڑے نی اج وی اے رانجھیا ہیر تیری
سکھ سنیہڑا گهل وے ماہی
سکھ سنیہڑا گهل وے ماہی
دل نئیں لگدا پل وے ماہی
کملا وچهوڑا مار نہ دیوے
بس وطناں تے ول وے ماہی
جند وار کے یار دے قدماں توں انج یار نوں راضی
جِند وار کے یار دے قدماں توں
انج یار نوں راضی کردے آں
اساں یار دے ہو کے جینے آں
اساں یار دے ہو کے مردے آں
تیری ساڈی عبادت وچ ملاں
بڑا فرق ہے لکھا کوہاں دا
تُوں تے پڑھنا علم کتاباں نوں
اساں یار دا چہرہ پڑھدے آں
بندے کھاندی غریبی ماڑی
بندے کھاندی غریبی ماڑی
تے سازشِ نصیبی ماڑی
چار دناں دی بھوک وی ماڑی
ہاڑ وچ نکلی دھپ وی ماڑی
ماہی دی جہڑی چپ وی ماڑی
رسی پئی جو کُکھ وی ماڑی
جیہڑی لکھی رات کہانی کتھے وے
جیہڑی لکھی رات کہانی کِتھے وے
سونے ورگے روپ دی رانی کتھے وے
میں اسمانوں اگ بجھاون آیاں ساں
چارے پاسے اگ اے پانی کتھے وے
میرے سِر تے کھیتر آ گیا چاندی دا
ربا میرے نال دا ہانی کتھے وے
گل سن نی مائے میریے
گل سن نی مائے میریے
گل سن نی مائے میریے
تیرے بعد حیاتی انج ہوئی
جیویں راکھ پرانی لیر دی
اک یاد نیں سینہ پھاڑیا
اک یاد کلیجہ چیردی
گل سن نی مائے میریے
یا توں سانوں جانوں چک لے
یا تُوں سانوں جانوں چُک لے
نئیں تے دکھ جہانوں چک لے
یا دھرتی توں رات مکا دے
یا سورج اسمانوں چک لے
توں ٹریں میں نین وچھاواں
من منوتیاں درگاہیں تے
ہکو دان کماواں
سو ورہیں دا تھی کے
وت کہیں موچی دے گھر جاواں
ساڈا کجھ وی ساڈا ناہیں
ساڈا کجھ وی ساڈا ناہیں
نہ ہنجھوں نہ آہیں
دریا پار دی جھوک نہ جنگل
نہ پتن نہ راہیں
رانجھن ڈھولیا تخت ہزارے سنجاں ہوئیاں
رانجھن ڈھولیا
رانجھن ڈھولیا تخت ہزارے سنجاں ہوئیاں
آ جا چیر کے رُتاں دا توں سینہ
تیرے باجھوں اوکھا ہو گیا ہیر تیری دا جینا
ونجلی دے اوہ سُر وگا توں بہہ کے گھاہواں اتے
جئیں نوں سن کے کتیں تلکے
ہو جاوے جس شخص نوں ٹی بی
ٹی بی
ہو جاوے جس شخص نوں ٹی بی
بھاویں بندہ اوہ یا بی بی
تھکیا تھکیا رہندا اکثر
بھک نئیں لگدی کیندا اکثر
Thursday, 8 October 2020
ہن میں بس مسلمان آں
والناس
میں عصر دیاں سنتاں پڑھنیاں شروع کیتیاں
تے دعا منگنی چھڈ دِتی
منوں شیطان بنن دا ڈر نہ ہُندا
تے میں لاحول ضرور پڑھنی سی
میرے ڈر نے منوں انسان وی نئیں بنن دتا
ہن میں بس مسلمان آں
گلناز
ساڈے لئی ونڈن لئی تے کجھ نئیں سی
ساڈے لئی ونڈن لئی تے کجھ نئیں سی
درزاں وچوں تعویز نکلے
تے گھر دے لڑن لگ پئے
میں اپنے حصے دی روٹی
مصلے ہیٹھاں لکو لئی
تے مینوں رکعاتاں ای بھل گئیاں
گلناز
پہلی گل کہ ساری غلطی میری نئیں
پہلی گل کہ ساری غلطی میری نئیں
جے کر میری وی اے، کی میں تیری نئیں
او کہندا اے پیار تے جنگ وچ جائز اے سب
میں کہنی آں اوں ہوں، ہیرا پھیری نئیں
نو مہینے ککھے رکھاں
مقدمہ
نو مہینے ککھے رکھاں
موت دے منہ چوں مُڑ کے جمّاں
رَت چنگھا کے پالاں پوساں
ولدیت دے خانے دے وچ اوہدا ناں
کیہڑا میرا کرے نیاں؟
مٹی اگ تے پانی چپ اے
مٹی اگ تے پانی چُپ اے
تاں ہوا مر جانی چپ اے
ایہدا مطلب کی سمجھاں میں
تند ٹُٹی تے تانی چپ اے
کی بولاں تے کی ناں بولاں
میری اصل کہانی چپ اے
کیہ چاہنا ایں
کیہ چاہنا ایں؟
تیری سوچ دے جندرے کھولن
رب دھرتی تے آن کھلووے
تیرے نال کھلو کے ہسے
تیرے نال ہی رووے
ایس ورہے میں سوچ رہیا واں
ایس ورہے میں سوچ رہیا واں
اپنے آپ نوں کول بٹھا کے
روز اک فوٹو کھچاں
اپنا حال سنا کے خود نوں
اپنا حال ہی پچھاں
اک اک درد سناواں دل نوں
کوئی سولی اتے ٹنگ گیا
ساڈے ماس دا بالن بال کے
ساڈا ہسدا جوبن گال کے
سانوں اگاں وچ اچھال کے
کوئی سولی اتے ٹنگ گیا
اک ہور دسمبر لنگھ گیا
صغیر تبسم
بھانویں ہووے کیچ پنل دا
بھانویں ہووے کیچ پُنل دا
بھانویں تخت ہزارا
نہ کوئی ماڑی ساڈے نانویں
نہ کوئی محل منارا
اساں تاں پڑ دی پاہ وے ڈھولنڑ
اساں مٹی گارا
اساں مونجھ نماشاں والی اساں چپ ای چپ
اساں مونجھ نماشاں والی
اساں چپ ای چپ
سورج مُکھی اوندیں نانویں
جیہڑا دُھپ ای دُھپ
اشو لال فقیر
Wednesday, 7 October 2020
پتہ نئیں منکر نکیر اجے آئے کیوں نئیں
پتہ نئیں منکر نکیر اجے آئے کیوں نئیں
بس سزا دے ورقے
تے جان والیاں دے ستر پیر
جدوں تیکر مٹی نئیں پئے جاندی
میں چیکاں مار لواں
گلناز
ہن تے اسی بہتیاں نمازاں اوہ پڑھ لیاں
ہن تے اسی بہتیاں نمازاں اوہ پڑھ لیاں
جنہاں چ کھڑے کھڑے سلام پھیر دیئے
روٹی کھاندیاں تھڑ جاوے تے
اتے ویخ کے ہس لئی دا
اوہدی ساں تے رہندی اوہدی
قسمت چنگی ہوندی اوہدی
اوہدی ساں تے رہندی اوہدی
آ جاوے تے سو بسم اللہ
نہ آوے تے فر وی اوہدی
سبھے فصلاں کنکاں کر کے رکھ داں گی
کھا بیٹھی آں سوں سرگی دے تارے دی
اپنا جسہ کرناں کر کے رکھ داں گی
اوہنے جیہڑے غصے دے وچ کیتے نیں
سارے میسج نظماں کر کے رکھ داں گی
ہن جے مینوں جنت وچوں کڈھیا تے
سبھے فصلاں کنکاں کر کے رکھ داں گی
طاہرہ سرا
شیشے اگے بیٹھی آں
شیشے اگے بیٹھی آں
اپنے اگے بیٹھی آں
نیندر اکھاں کھا گئی اے
سفنے اگے بیٹھی آں
اندروں کنڈی وجی اے
بُوھے اگے بیٹھی آں
ویکھو کِنی سوہنی آں
ہتھاں وچ دو نالیاں نیں
ہتھاں وچ دو نالیاں نیں
کونجاں وچھڑن والیاں نیں
بچے مار کے وستی دے
دشمن ماردے تالیاں نیں
بھار ونڈاندے پھرنے آں
ساڈے ناں دی چھٹی کر کے
ٹھنڈیاں ٹھنڈیاں کمریاں اندر
بہہ کے جام بناون والیو
اساں تے اج وی
لوکی بولن لگ پئے نیں
اکھاں کھولن لگ پئے نیں
لوکی بولن لگ پئے نیں
تختا! تیری خیر نہیں
پاوے ڈولن لگ پئے نیں
حکیم احمد نعیم ارشد
نس ملنگا نس
نس ملنگا نس
نہ کوئی جادو ٹونا چلیا
نہ ای چلنا وَس
اندر وڑھ کے رو لَے بھاویں
باہر نکل کے ہَس
نویں دور دا چورن کھا کے
کِنی آئی چَس
Subscribe to:
Posts (Atom)